логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 Извор:

Колумна на Андреас Лударос

Во овој момент на целата планета постојат петнаесет Православни цркви. Ако ги исклучиме четирите древни Патријаршии (Константинопол, Александрија, Антиохија и Ерусалим) Кипарската црква, сите останати влегуваат во истиот кош. Тие се „ќерки“ на Константинопол. Русија, Србија, Романија, Бугарија, Грузија, Грција, Полска, Албанија, Чешка и на крај Украина, за првпат во Константинопол „заплакаа“ како автокефални цркви и нивните први „пелени“ беа направени од пергамент, кој започнуваше со фразата „Патријаршиски и синодален Томос…“.

Но, зарем требаше Константинопол да „роди“ толку многу ќерки? И, конечно, овие ќерки се еднакви со Константинопол, Александрија, Антиохија и Ерусалим? Овие се две актуелни прашања со кои можеби во еден момент треба да се позанимава и самиот Константинопол и останатите древни сестри цркви. Но, сега прашањето е друго и се собира во еден збор… сериозност!

Сериозноста, поточно потрагата по неа, е нешто со кое треба да се позанимаваме сите во нашево време, а особено претстојателите на Православните цркви лично, кои – како што им изгледа на многумина во 2019 година од раѓањето Исусово – се обидуваат да го откријат тркалото. Доколку би говореле за некоја институција што е основана пред пет или десет години, би можеле многу работи да ги оправдаме. Да прифатиме дека, поради недостиг од претходно искуство, нема доволно вештина да се соочи со извесни прашања. Логично и фер. Но, кога институцијата е составена пред две илјади години, тешко е да некој да биде милостив.

Го пишувам ова, па нека изгледа и строго, зашто следејќи го сето она што се случува околу прашањето за Украина, чувствувам дека или јас не разбирам што гледам, или Православната црква ја има заборавено својата возраст. Забележувам еден гајтан околу ова прашање, што многу ме жалости, но и во голема мера ме разгневува. И како да не се разгневиш, кога гледаш дека, наместо сериозност и чисти муабети, се игра една „криенка“, под нивото на околностите, а играчи се последните што некој би очекувал да се однесуваат на овој начин.

Се ставивме во ситуација да броиме – како дежурни во класот – кој каде ќе оди, со кого ќе зборува, што ќе каже, како ќе го каже, што ќе мисли, за да разбереме дали конечно ја поддржува новата автокефална црква, Фанар, Москва или не знам кој друг.

Во Бугарија веќе неколку месеци имаат составено комисија која го разгледува прашањето. Во Чешка – една црква на чиј томос мастилото уште не се има исушено (1998 г.) и со паства колку парохјаните на црквата „Свети Пантелејмон“ во Атина – велат дека имале приговор. Во Атина за да решиме треба да се собере Соборот на јерарсите, а во Полска, исто така нова црква, размислуваат. Што се однесува до Кипар… не се плашат дека прашањето ќе се „збајати“. Од друга страна, древните цркви чекаат да видат што ќе направат другите.

Јасно е, значи, дека црквите од нешто се плашат. Но, што е тоа од што се плашат? Некој луд римски император од типот на Нерон, кој се заканува дека ќе ги запали? Се плашат од некој атеистички режим од типот на Хоџа, кој се заканува дека ќе ги руши? Од што се плашат?

Во годината 2019, Православните цркви се плашат да ја признаат новата црква, зашто не сакаат да ја вознемират својата најнервозна сестра, Москва! Црквата која, додека се искачуваше на сопствената Голгота, сите останати побрзаа да ја поткрепат.

Вистината е дека Црквата има поминато низ многу бранови, но после расколот меѓу Истокот и Западот, првпат се случува брановите да не се создадени од некој туѓ ветар, туку од еден член на посадата. А останатиот дел на посадата, наместо да направи нешто за да запре бурата, се има затворено под палубата со надеж во… ни јас не знам што.

Ова не е сериозна слика.

Не е возможно цел свет да се става во ситуација да брои глави на родендените и на јубилеите на светиот Московски, за да види во кој правец оди Православието. Не е можно главна вест да биде дали светогорците ќе одат во Киев, или дали Ерусалимскиот примил или не примил некого. Ако бевме комшивки што собираат материјал за кафе-муабет зад своите подзатворени ролетни, сè ќе беше совршено, но се почитуваме самите себе си и не можеме повеќе да издржиме. Православната црква и претстојателите на помесните Цркви се должни да се подигнат на нивото на околностите. Овде се пишува историја…



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Ноември 25, 2018

Акатист кон свети Нектариј Егински

КОНДАК 12Трудејќи се, си ја умножил благодатта дадена од Бога, рабу Божји, добар и верен Нектариј, затоа направи и ние да ја завршиме духовната работа и стекнувајќи ја заработката, да Му запееме на Христа: Алилуја!
Октомври 30, 2018

Житие на преподобна Параскева – Петка (Епиватска или Трновска)

Света и преблажена маченичко Христова Параскево, убавино на девственичките, пофалбо на мачениците, пример за чистота, огледало на велокодушните, восхит на премудрите, чуварко на верата христијанска, изобличителке на лагата идолска, поборничке на Божественото…

Светскиот првак Адам Ондра во посета на Бигорскиот и Рајчичкиот манастир

Окт 28, 2018 Настани 778
Деновиве нашите две свештени Обители, Бигорски и Рајчица, ги посети во светски рамки…

ПРЕПОДОБЕН ПАХОМИЈ ВЕЛИКИ

Окт 18, 2018 Житија 1060
Паралелно со преподобниот Антониј Велики, основачот на пустинското, анахоретско монаштво,…

СВЕТИ ЕФРЕМ СИРИН ЖИВОТОПИС, ТВОРЕШТВО И КАРАКТЕРИСТИКА

Окт 18, 2018 Житија 1005
Над сè, свети Ефрем си останува прекрасен проповедник – амвонот е почеток и крај на…

Беседи

БEСEДА  за живата надeж

БEСEДА за живата надeж

Нo, кoј дeнeс им пoкажа живo надeвањe на луѓeтo, кoј и какo? Апoстoлoт Пeтар oдгoвара на oва прашањe: “Гoспoд наш Исус Христoс и тoа сo вoскрeсeниeтo oд мртвитe. Никoј друг...

„Лазаре, излези надвор“

„Лазаре, излези надвор“

Тие Негови зборови, пред сè, значат дека нема смрт за оние кои веруваат во Христа, зашто Христос подоцна на Марта ѝ вели: „Јас сум воскресението и животот; кој верува во...

БEСEДА за барањeтo на живиoт пoмeѓу мртвитe

БEСEДА за барањeтo на живиoт пoмeѓу мртвитe

Духoт нeпoмрачeн сo грeв глeда вo нeбoтo и нe глeда грoб; пoмрачeниoт дух сo грeв глeда вo грoбoт и нe гo глeда нeбoтo. Грeвoт и дoбрoдeтeлта управуваат сo духoвниoт вид...

Митрополит Струмички Наум - Моќно превентивно или ризично куративно

Митрополит Струмички Наум - Моќно превентивно или ризично куративно

Бог е совршен, и како совршен, сѐ што прави – прави совршено. Кога Бог го направи човекот, всушност, направи бог – иако не по природа. Направи човекобог, кој треба да...

Жарко Ѓорѓиевски - Недела на преподобна Марија Египетска

Жарко Ѓорѓиевски - Недела на преподобна Марија Египетска

Телесните слабости постојано не вовлекуваат во нешта кои се сосема спротивни од патот на духовното совршенство. Телесните искушенија можат да не насочат кон пороци и кон секакво зло, а единствен...

Митрополит Струмички Наум: „Учителка“

Митрополит Струмички Наум: „Учителка“

Ајде повторно и оваа година – како во годините наназад, на Нејзиниот ден, да го обновиме нашиот подвиг – молитвеното правило „Богородице Дево...“ Оваа молитва, за нас раслабените, е последна...

БEСEДА за сeмoќта на збoрoт Бoжји

БEСEДА за сeмoќта на збoрoт Бoжји

Нo пoстoи рeд и начин пoмeѓу тваритe, видлив и дoстапeн за нас луѓeтo, а пoстoи рeд и начин нeвидлив и нeдoстапeн. Спoрeд тoј нeвидлив и нeдoстапeн рeд и начин, кoј...

Празникот Благовештение – првиот цвет на Пасхата

Празникот Благовештение – првиот цвет на Пасхата

Ете она што дојде да нѐ повика, сега ни се јави: Бог надумно се соединува со луѓето; со гласот на Архангелот прелеста се изгонува, а Дева радост прима; небото слегува...

Викарен Епископ Стобиски г. Јаков: Жртвена прегратка (31.03.2019)

Викарен Епископ Стобиски г. Јаков: Жртвена прегратка (31.03.2019)

Ако ги приклониме колената, а во срцето свое, во вистинскиот храм во кој Бог се вселува, не го поставиме Крстот, сме го промашиле суштинското значење на празникот, затоа што тоа...

« »