Зошто Бог не му дозволил на Свети Пајсиј Светогорец да отплови на пуст остров?
Еден ден, за време на Великиот пост во 1958 година, седејќи на една карпа во близина на пристаништето на Ивирон, Свети Пајсиј Атонски повторно со солзи се молел:
„Христе мој, насочи ги моите чекори кон некое пусто место! Само да можам да се најдам на некој ненаселен, пуст остров — сам, без да ме попречуваат грижите и секојдневните обврски.
“Во тоа време, еден мирјанин пловел покрај пристаништето со чамец. Го запрел чамецот и разговарал со отец Пајсиј. Во текот на разговорот, човекот му открил дека знае за еден ненаселен остров, каде што имало дури и мал извор со вода.
Кога го слушнал тоа, отец Пајсиј толку многу се возбудил и се вдахновил, што почнал усрдно да моли:
„Одведи ме таму, те молам! Но немам пари за да ти платам. Дали би сакал да го земеш мојот столарски алат како надомест?“
Се договориле чамџијата да го чека на истото место, во одредениот ден и час, по Воскресението Христово.
Кога дошол договорениот ден, отец Пајсиј слегол на пристаништето, но никој не дошол по него. Така, залудно чекал до вечерта. За жал, морал да се врати во манастирот.
Подоцна, преподобниот старец рекол:
„Тоа што не успеав да отпловам до ненаселениот остров беше Божја промисла. Сè уште бев неискусен и таму тешко би се повредил. Демоните на тој остров би ме сомлеле во прав.“
“Од „Житието на Свети Пајсиј Светогорец“.
21.09.2026
Духовна порака-Оваа случка ја открива една важна духовна вистина: не секоја наша искрена желба, дури и кога е поврзана со молитва и стремеж кон осаменост, нужно се совпаѓа со Божјата промисла.Свети Пајсиј копнеел по пусто место, по тишина и оддалеченост од светските грижи. Но, според сведоштвото во текстот, Бог не му дозволил да замине, бидејќи старецот сè уште немал доволно искуство за опасностите што би можел да ги сретне.Тука се открива разликата меѓу нашата претстава за духовна корист и Божјото познавање на она што навистина ни е потребно.Понекогаш затворената врата не е отфрлање на нашата молитва, туку заштита од нешто што сè уште не сме способни да го поднесеме.Бог понекогаш нè води не онаму каде што сакаме да одиме, туку онаму каде што можеме да растеме, да се очистуваме и да се подготвуваме за она што ни го доверува.☦️ Не секое спречување е загуба. Понекогаш и она што не ни се случило станува дел од Божјата милост. (Al)