Понекогаш причината за болеста на човекот е недостатокот на смирение. Без смирение нема спасение, а болеста го смирува човекот.
Ние не сакаме да се смириме доброволно - па ќе се смируваме неволно, бидејќи како може немоќен човек да се гордее и вознесува, па дури и да се гневи.

По смирението доаѓа мудроста - не мудроста од светот, туку мудроста Божја. Што може да биде подобро од тоа?
Многу таги ги снаоѓаат праведниците, а од сите нив ќе ги избави Господ (Пс. 33). Светителите се радуваат кога ги снајдат маки, надворешни и внатрешни, бидејќи без маки спасението на човекот е невозможно.
Значи, ако не можеме да се радуваме на маките и искушенијата, тогаш барем не мрморете против Бога кога се приближува злото, кое го тестира нашето трпение во спасението.

Схиархимандрит Илја (Ноздрин)

Православие.Мк †