Покајанието – почеток на исцелувањето

Понекогаш човекот толку долго живее со своите падови, што престанува да ги забележува. Не е најстрашен самиот грев, туку навиката на него – мигот кога почнуваме да го сметаме за нешто обично и природно. Кога совеста повеќе не нè опоменува, душата полека почнува да се суши однатре. Не затоа што Бог се оддалечил од нас, туку затоа што ние веќе не се осмелуваме искрено да погледнеме во своето срце и да ја принесеме својата вистина пред Него.

Светата Исповед е местото каде што престануваме да се оправдуваме и да се криеме зад своите маски. Таму човекот не го губи своето достоинство, туку се ослободува од товарот што долго го носел. Бог веќе знае сè што се обидуваме да сокриеме, но трпеливо чека сами да Му го отвориме своето срце. Само она што ќе го исповедаме може да биде исцелено. Она што останува сокриено продолжува тивко да ја ранува душата.

Светата Евхаристија не е награда за совршените, туку средба со Христос – Лекарот на нашите души. Никој не може вистински да Му пристапи без да сфати колку е сиромашен без Бога. Но токму во тоа смирение започнува вистинското духовно богатство. Таму каде што човекот гледа само слабост и урнатини, Божјата благодат почнува повторно да гради нов живот.

Нема грев што е поголем од Божјата љубов. Но постои една навистина голема загуба – кога човекот ќе престане да посакува да се врати кај Бога. Сè додека срцето може да заплаче за својот пад, светлината сè уште живее во него.

А од едно искрено покајание може да започне сосема нов живот.

Мајка Силуана Влад / Подготви С. Стефковски