А што имаме?

Имаме хаварија од социјално, образовно и инфраструктурно живеење. Имаме инфлација што го јаде достоинството на обичниот човек. За кратко време кафето од 100 стана 200 денари, јаболките од 30 станаа 70, патлиџаните од 50 станаа 130, омекнувачот од 180 стана 350, паркингот на работа од 2500 стана 3500… и така до бескрај. Некогаш си мислам дека цениве се само некоја привремена лоша шега и дека работите ќе се вратат во нормала, сè додека некое ново поскапување повторно сурово не ме соочи со реалноста. Секојдневието стана постојана пресметка дали човек може нормално да го истурка месецот.

И покрај сето тоа, мене никогаш не би ми паднало на памет да ја напуштам државата. Така сум скроен. Не затоа што мислам дека овде е лесно, туку затоа што не верувам дека само промената на географијата автоматски го менува човекот. Човекот се менува тогаш кога ќе посака да се соочи со себе и кога ќе сфати дека нешто во неговиот живот, однос или начин на постоење — не е добро ниту за него, ниту за околината.

На шега велам дека државата на сите нас што останавме да се бориме на овој фронт треба да ни даде сто проценти покачување на платите. Но зад шегата сепак стои една болна вистина: останувањето денес станува подвиг.

А сепак, човек може да ја пронајде убавината и во мали нешта. Во разговор со добар човек. Во ученик што напредува. Во тивко утро. Во чувство дека, и покрај сè, сè уште има за што да се остане и да се твори.