Можеби си видел човек гол, а сепак ниту за миг не си ја допрел неговата вистина. Можеби го познаваш неговото тело,

Воплотувањето Божјо и обожението на човекот е големата тајна на нашата вера и теологија. Нашата Црква секојдневно ја живее таа тајна

Постете отсега: во понеделник, среда и петок. Постот, за оние што можат да го практикуваат, го очистува телото од сериозни болести и немоќи.

Сите луѓе, далечни и блиски, за мојата душа станаа како еден човек, на кого му се потребни грижа, помош и љубов.

 Во оваа нова состојба се чини дека смртта и болката имаат позитивно значење, како другата кожна облека со која Бог ги облекол Адам и Ева кога го напуштиле рајот 

Спротивно на тој внатрешен, духовен авторитет, кој почива врз љубовта и довербата, постои и надворешниот авторитет —

Но Бог не влегува во животот на човекот само низ вратата на болката. Тој доаѓа и преку убавината, пријателството, одморот и благодарноста.

Боли ли нашето срце за некој друг, освен за нас и нашето семејство?

Наследивме од првосоздадената Ева кога помислуваме на Бога, да се сеќаваме на загубениот Рај, 

Вистинскиот мир не е отсуство на звуци, туку храброст да останеш пред Бога без прибежишта и без бегство.

Понекогаш дури неволјата нè учи да го цениме она што, додека сме го имале, сме го земале здраво за готово.

На Таворската Гора си се преобразил, Исусе, и светол облак, што како шатор се протегаше, апостолите ги покри со слава. 

Во мигот на Преображението Христос ги озари апостолите со Својата неискажлива светлина, и сакајќи да им ја покаже светлината на скорешното Негово Воскресение,

Последниот стих од евангелскиот расказ зборува за светол облак кој ги прекрил апостолите и од тој облак тие слушнале глас кој велел: „Овој е Мојот Син возљубен, Него послушајте Го."

Пред Бог да го создаде овој свет, кој го знаеме и во кој живееме, Он го создал духовниот свет, светот на ангелите.

Преображението Христово е основен момент во животот на човекот. Впрочем, живееме во Црквата и не се стремиме да бидеме само добри луѓе, туку да бидеме богови по благодат“ 

Човекот кој непрестајно се споредува, на крајот престанува да ги гледа даровите на сопствениот живот. Радоста на другиот го повредува,

Умот се заморува кога е принуден непрестајно да бдее над сè. Се појавуваат немирот, сомничавоста, раздразливоста и стравот дека