Молитвата не е само заборови. Таа произведува осцилации на одредена фреквенција. Одамна е докажано дека молитвата ја менува структурата на водата. На крај, осветената богојавленска вода не е мит туку научен факт.

Велик си ти Атанасие слуго на Бога Живиот, исповедниче на православието,
учителу на верата која спасува, преку тебе Духот Свети вселената ја поучи,
преку тебе учиме да разликуваме духови.

Древниот латински преведувач на Pазговорите од блажениот преподобен отец Зосим ја дава следнава воведна белешка. „Високо ги оценувам овие Разговори заради нивното јасно изложување на вистинските својства на аскетските подвизи, заради изобилното духовно помазание, со кое се проникнати и преслаткото благоухание на светињата што зрачи од нив.

Непоколебливи во верата света како гората Сион,
огнена ревност имајќи како Илија,
вие свети девет маченици словото Божјо до крај го запазивте,

Голијат често го претставува злото, гордоста или искушението; Давид ја претставува смирената душа што се надева на Бога;
победата покажува дека со Божја помош и „малите“ можат да победат големи искушенија.

„Трагедијата на повеќето добри луѓе е во тоа што никогаш немаат подготвен одговор во моментот кога се нападнати.
Другите, меѓутоа, токму таа кроткост ја искористуваат и победуваат во неправедни, брзи, одлучни и болни битки.

„Патот кон спасението е преку покајание за своите гревови, а не преку осудување на ближните. Ако човек ги осудува своите ближни, тоа значи дека не ги чувствува своите гревови и дека нема покајание. И обратно — неосудувањето на ближните е знак на свесност за нашите гревови и покајание за нив.

На Света Гора, таа света земја,која е посветена на Пресвета Богородица, постои една мистична реалност што останува сокриена од очите на светот – невидливите монаси. Овие богоносни старци, живеат во потполна осаменост и непрестајна молитва, далеку од сите погледи на луѓето, во пештери, ќелии и недостапни предели на Атон.

Крстот свој во времениот живот носејќи го, на него страстите ги распнуваше,
а прогоните и исмевањата согоруваа со кои светот сакаше верата во тебе
да ја понижи о Македоние пастиру Христов.

По ужасни маки, му ставиле железни чевли со шајки одвнатре на нозете и го врзале за свирепи коњи, кои почнале да трчаат со сила. Човечки кажано, немало бегство: или да се трча до исцрпеност, или да се падне и да се биде растргнат на парчиња.
Толпата викала со омраза, се потсмевала, а атмосферата била полна со суровост и превирања.

Во православната традиција, канонизацијата не се темели само на популарност, туку пред сè на светоста на животот, православноста на верата и духовните плодови што некој ги остава зад себе. Затоа, евентуалната официјална канонизација на о. Серафим Роуз веројатно ќе продолжи да биде тема на дебати и во иднина.

Првото, е она на Богочовекот Исус Христос, Кој вообичаено слободно ги „прекршува“ правилата, ако тоа значи спасување на конкретниот човек од страдање; притоа, не мислејќи на последиците по Себе, поради тоа „прекршување“.

Еднаш Свети Лука Кримски, веќе изнемоштен од болест и прогонства, примаше луѓе по службата. Му пријде едно момче и рече:
„Владико, постам, се молам, читaмправила, но во срцето немам мир.

O Гoспoди прeбoгат, нeпрeсушeн извoру на сeсилната благoдат,

пoрoси ги сo Твoјата благoдат нашитe закoравeни срца

за да сe расплачeмe прeд Твoјата прeгoлeма дoбрина и прeд нашата ужасна нeбалагoдарнoст.

Кога срцето на човекот е радосно, и лицето му зрачи. Кога целиот човек е проникнат со Божјата љубов, и надворешно, на неговото тело, како во некое огледало, се забележува сјајот на неговата душа.

Ако не влеземе сериозно на првиот степен од духовниот развој, засекогаш ќе останеме во една падни-стани состојба од предворјето на духовниот живот;во еуфоријата на Лазаревото враќање од мртвите и Христовиот дочек во Ерусалим, но и во очајот на Неговото предавство и одрекувањето од Него – при најмали страдања.