Александар Станкоски

Оваа генерација Македонци има многу деликатна задача, да ја исцели болежливата држава, нападната и однадвор и однатре

Ако помислите дека Република Македонија е мал остаток од големото царство, тогаш сте во тешка заблуда. Република Македонија е феникс, кој се издига од пеплиштата на историјата, таа е реинкарнација во минијатура на огромната државна творба, што нашите предци ја создадоа пред 23 века, а која беше уништена од небиднината на геополитичкиот хаос, кој ги чека сите оние политички конструкции, кои ќе се воздигнат преку границите на човековите можности. Ваквата судбина ги демне сите кралства и царства, сите империи што господареле или господарат со светот. Прашање е само на времето и собитијата што тоа ги влече со себеси.

Зошто нема начин во овој свет да се создаде идеална држава, во која среќата и просперитетот ќе ги опсипува нејзините поданици до бесконечност? Ваквото идеално и непропадливо царство на среќата, хармонијата и спокојството е можно само во Божјата држава, која е на небесата, амин.

Но, да се вратиме на земјата, во светот на пропадливоста, несреќата и гниењето, во кое катадневно се бориме за малку мир на умот.

Опстанокот на оваа млада држава – Република Македонија, иако со древни корени и огромно културно-историско богатство бара ужасни напори и непрестајна борба. Таа е како болежливо дете, родено од силни родители или како слепо куче од брза кучка окотено. Затоа оваа генерација Македонци има многу деликатна задача, да ја исцели болежливата држава, нападната и од надвор и од внатре. А напаѓачите не се само големите моќници од сенка, што со себичност и бескрајна ароганција ги претвораат луѓето во бројки и си поигруваат весела математика со нив, туку и нашите браќа од минатото, суетно заседнати во нивните грди, бесперспективни и сурови поседи – држави, во кои нема место ниту за човечките правдини, ниту за слободите на духот, кои со модерна терминологија се означуваат како демократија.

И затоа, тешки беа искушенијата на овој народ, завидливо намразен од блиските и далечните олигархии, да дојде до ова мало парче земја и да ја воспостави повторно својата оддамна загубена држава, да ја обнови својата култура и да ја освежи својата замаглена меморија.

Денес, кога од одредени медиокритетски кругови желни за власт, се иницира подмолната теорија за поделбата на македонскиот народ на антички и словенски Македонци, да им порачам да погледнат во валидните историски сведоштва и да се уверат дека таква поделба не постои, дека и античките Македонци беа Словени, како што се и современите. Дури и во крстозборите постои прашање, во кое се бара името на старите Словени, а чиј одговор гласи – Ант (еднина) или Анти (множина), па и оттаму зборот антика, што во превод би значело период на културната доминација на старите Словени или Антите. Ова име подоцна добива значење на „старина“ и така е прифатено на интернационално ниво, пред се' инаугурирано од страна на древните Латини, кои многу добро знаеле кој е кој во меѓународниот историски поредок. А што со старите македонски имиња Анте и Антица?

Но, фрустрираните псевдоинтелектуалци и понатака беснеат.

Нека овие игноранти, желни за бесловесна општествена доминација се свестат за злото што го вршат кон сопствениот народ, историја и култура и низ покајанието нека се вратат кон вистината и праведноста, ако тоа воопшто е можно.

Џемс Џојс во една пригода, разочаран од настаните во неговата родена земја, ќе изјави дека Ирска е свиња која ги јаде сопствените прасиња. Ова важи и за Македонија во определни периоди од нејзината посовремена историја. Пред се', во периодот помеѓу двете светски војни, кога дојде до шизофрени настани во ВМРО-то, кога македонската револуционерна левица се судри со врховизмот, потоа во периодот по асномска Македонија, кога титоистичкиот комунизам ги сотре сите автентични македонски револуционери, узурпирајќи ја волјата на македонскиот народ за обединување и демократија и на крајот во транзицискиот период, кога една неспособна и сервилна власт систематски ја уништуваше економијата, националниот дигнитет и вистинското перцепирање на македонската историја, прогонувајќи и исмејувајќи го сето она што е македонско и патриотско.

Но, македонскиот народ не е злопамтило, иако и неговото помнење е прецизно и доследно. Тој смерно и трпеливо ги поднесува неправдите на светот и изопаченоста на злобните глутници, чија единствена волја и способност е профитерството и перевертираниот хедонизам.

Овој народ има чувство за метафизичките димензии на свеста и постоењето и ова е најголемиот дар што еден народ или една личност може да го добие од Бога. Тоа е воедно и тежок дар, кој одвај се поднесува, но се' друго е само ништожност и празнотија без утеха и спокој.

(Авторот е уметник)

Наш став

Објавувањето колумни и мислења од надворешни автори е одраз на намерата на „Утрински весник“ да биде влијателен глас на заедницата. Но, напоменуваме дека не се согласуваме секогаш со ставовите што ги изнесуваат нашите колумнисти, особено кога станува збор за лични дисквалификации, етикетирања без основа и извртување на контексти со цел да се наштети на други личности од која било сфера. „Утрински“ се оградува од таквиот речник и конотации и ги смета за непримерни во јавната комуникација.

Извор: Утрински весник