Не изгореа само жртвите во ,,Пулс” , изгоревме цела генерација млади, изгоре моето Кочани, ни изгореа душите. Како да го опишам гневот, кога солзите не можат да го изгаснат пожарот?
Јас сум генерација 2004. Генерација на соништа, надежи, младост што штотуку почна да го дише животот. Но, мојата генерација повеќе ја нема. Моите школски другари, децата со кои пораснав, со кои делевме сендвичи на големите одмори, со кои се смеевме за глупости исчезнаа во пламенот. Нивните гласови последно ја испееја ,,Ако утре ме нема” , а сега се само ехо во пепелта. Отидоа на диско за да се опуштат од испитна сесија, од напорите што ги вложуваа за соништата кои требаше да ги остварат во иднина, за да го видат симпатијата надевајќи се дека утре ќе ги викне на пијачка.. и сега?
И додека мајки со растреперени раце ме бараа, надевајќи се дека ќе им кажам дека нивното дете е живо, додека телефонот ми ѕвонеше со очајнички крици, во истиот момент, мојот екран се полнеше со нотификации. Нотификации од партиски ботови, од бездушници што не знаат да оддадат почит, туку пробуваат да собираат политички поени на мртвите тела на моите другари. Кога ги баравме нашите и кога размислувавме каде во моето мало Кочани ќе погребаме 100 деца тие си организираа протести. Кога мајките плачеа, тие броеја политички поени. Кога мртвите тела уште гореа, тие зборуваа за партии.
Бездушниве не размислуваа дека полицијата треба да помага за транспорт на мојата изгорена генерација, себично сакаа да ги штити протестите кои се обидуваат да ги оргазнизираат, но нема да ве поштеди Бог! Тие што мислат дека можат да ја зграпчат оваа трагедија како политички капитал, тие што не знаат што значи почит и жал, тие што го газат пепелот на нашата генерација со валкани јазици нема да ви биде простено. Си ставила црвено карминче и излегла на прес да зборува за моите другари кои сега се пепел. Ќе ве суди Господ!
А ние? Ќе жалиме, ќе плачеме, ќе ја носиме оваа болка засекогаш. Ќе оставаме свеќи, ќе ги паметиме нашите и сите идни успеси кои ќе го променат трулиов систем ќе им го посветиме на нив.
И ќе чекаме правда која на оној свет секако ќе ги стигне, ама ќе се погрижиме да ја добијат и на овој.
фб Ivona Todorova
