Во Културно Информативниот Центар, во Салон 19:19, на 15. 11. 2012, беше промовирана книгата „ДРАМИ“ од младата драмска писателка Катерина Момева. Книгата ја издаде Друштвото за продукција и издаваштво „Маска“ од Скопје.
    Промотори на книгата беа театарската критичарка Емилија Матаничкова и режисерката Драгана Милошевски Попова. Извадоци од драмите интерпретираа студенти од Факултетот за драмски уметности.
На промоцијата, меѓу другото, театарската критичарка Емилија Матаничкова рече:
,,Телеграма,, е драма со концизна дијалошка структура, во која и монотонијата на драјцата старци Магда и Сотир, заедно со нивните дејства се на релација пинг – понг. Обиди се да се сетиш, т.е. почнав да запишувам за да не заборавам, a притоа секојдневно подготвуваjќи се за пречек на нивните деца, се движечката нишка во драмата. Додека Сотир е заглавен во времето на своето делување, кога е службеник на тајната полиција, Магда има проблем со својот идентитет.

Сотир кажува дека навечер живее во кошмари, присутни лица има тој во кошмарите, сите оние кои ги испраќал на островот (што, по неколкуте пунктуални назнаки за времето, начинот на изживувањата, т.е. испрашувањата на затворениците, реферира на Информбирото, во времето на монтираните судски процеси). Еден на друг, Сотир и Магда, си ги негираат очекувањата, а потоа и двајцата паѓаат во екстатичка верба дека навистина децата од Австралија ќе дојдат. Преку фино извајаните горчливи дијалози, честопати се добива комичен ефект: ,,... А, бе Магдо, како живеат без бурек наутро?“ Затоашто само нивното доаѓање би направило момент на постоење на нивните животи, би дало смисла, со тој момент би си потврдиле дека до сега биле живи; оти сè претходно што поминалe е тажно и несреќно. А нивното пристигнување не се случува - елегантно е решено со пристигање на една телеграма.
Интертекстуалноста (според познатата теоретичарка Јулија Кристева) не е литературна/драмска постапка, ниту уметнички ефект, туку суштинска одлика на текстот кој се занимава со влијанијата и свесните отклонувања од друг текст, е одлика кон која се стреми драмата ,,Калеш Анѓа, дефинитивно,,. Во неа има обид за отклонување, свое продолжување и драмска интерпретација на сижето на романот ,,Калеш Анѓа,, од Стале Попов, во постмодернистички манир, преку иронија и хибридизација на жанрови. Оваа драма изоболува со театарски израз како што е: Хорот на пазарџии и пазарџики, Гласот на децата во Офф, театар на сенки итн. Па сепак, драмата не é изградена со класични жестоки конфликти; презема шаблони од други жанрови, и има елементи на поетска драма. Оттука е смелиот зафат да се постави драмски текст со интенција  централен лик да е Калеш Анѓа, којшто пак е разлеан со останатите ликови а кои авторката исто така ги скројува по нов непатријархален терк, со поинакви карактерни особини, на алчност, на досада, на неискрени пријателства, и на крај со целосно релативизирање на личноста и делото на Калеш Анѓа (спротивно од митот).   

КАТЕРИНА МОМЕВА е родена 1984 во Битола. Основач на Аматерската група „Мастикс" во 1999 година. Дипломирала на катедрата по драматургија во класата на професор Русомир Богдановски на Факултетот за драмски уметности во Скопје. На конкурсот што го распиша МТВ во 2004, за сценариото „Маскирани души" наградена е со откупување на идеја за ТВ серија. Во 2004 во склоп на омнибус од пет мали драми, поставена е и нејзината едночинка „Телеграма" на сцената на ФДУ. Истата година е прикажана на театарскиот фестивал "Војдан Чернодрински" во Прилеп. Нејзините драмски текстови се изведувани во Народниот театар од Штип „Телеграма" - 2007 година и Народниот театар во Битола „Хераклеја и Ликиниј" - 2007 и „Калеш Анѓа дефинитивно" - 2010 година.
Како што вели Д-р Сашко Насев, Катерина Момева е драмска писателка од најмладата генерација македонски драматичарки, образувана на Факултетот за драмски уметности во Скопје. Со двете нејзини дела изведени на професионална сцена, „Телеграма“ и „Калеш Анѓа, дефинитивно“, кои се испечатени во оваа книга, како и со „Хераклеа и Линкедиј“ Момева се наметна со високо естетизиран драмски пристап во разрешувањето на крупни социјални, семејни и таканаречени женски теми, што европски тренд во модерната и во постмодерната драматургија на дваесет и првиот век.