МИСИОНЕРСКИ ПИСМА: Владика Николај Велимировиќ 3. Писмо
Нивниот потсмев доаѓа од злобно срце; твојата насмевка нека биде без злоба. На незнаењето му прилега потсмев, а на знаењето – насмевка. Со својот потсмев тие ја зголемуваат вредноста на твојата молитва пред вечниот Судија. Бидејќи на Бога најмила му е молитвата на смела душа, опкружена






Некогаш читав во една книга од областа на психологијата дека нашите мисли не се наша вистинска „сопственост“. Она за што размислуваме е резултат на воспитување, околности, времето во кое живееме, земјата во која сме родени. Да сме се родиле во друго време и друго место,
Постојат пламен што грее и пламен што гори; сето тоа зависи од изворот. Пламенот Христов преобразува; пламенот на лукавиот изгорува и руши. Христовиот пламен ќе го прегрнам; на другиот нема ни да му се приближам — ќе си заминам. Да внимаваме на пламените!


Ти, велиш, си ја прочитал Христовата реч: „Знае Отецот ваш што ви треба уште пред да го замолите“, и си заклучил дека молитвата воопшто не е потребна. Навистина, Бог однапред знае сè што ни треба, но Сепак Тој сака да Му се молиме. Затоа истиот Спасител заповедал да се молиме непрестајно и нè научил како да се
Приквечер Свети Јован ја побарал да му ја дадат отсечената рака бидејќи заповедта на калифот веке е извршена. Држејќи ја со левата рака отсечената десница споена со местото каде што беше отсечена, клечејќи пред иконата на Богородица цела ноќ се Ја молел Пресвета Богородица да го исцели за да продолжи да пишува.
Она што е интересно е што до ден денес смоквиното дрво на коешто се искачил Закхеј за да Го види Спасителот стои во Ерихон. Пред седум години дрвото било пред целосно уништување – нападнато од термити и со исушени гранки. Со помош на руски ботаничари,...

























