„Не живеам веќе јас, туку Христос живее во мене“
Тој ни ја откри и љубовта како начин на живот – љубов што долго трпи, простува, се надева, истрајува и не ја бара својата корист.
Тој ни ја откри и љубовта како начин на живот – љубов што долго трпи, простува, се надева, истрајува и не ја бара својата корист.
Како овие деца, кои директно учествуваат во вакво насилство, немаат развиено чувство дека тоа што го прават е погрешно?
Богочовекот Христос го исполни целиот Очев Домострој на нашето спасение и го вложи во нашето срце како подарок, преку

Стојте цврсто на духовна стража, затоа што не знаете кога Бог ке ве повика кај Себе
Нашиот однос кон Бог е давање. Само на тој начин ќе познаеме колку Он, веќе, целосно ни се дал, во Домостројот на Спасението.“
На најубавата полица, покрај сите други инструменти, лежел мал и обичен дрвен клин, на чија етикета пишувало„Гордост“.
Дните на човекот се како трева; како полски цвет, така прецутува тој; ќе дувне ли над него ветар, и веќе го нема, и местото негово веќе нема да се познава.“ (Псалм 102)
Затоа нема сомнеж дека Господ Бог правел чуда и преку Светиот Крст, светите икони и светите мошти.
Најдлабоката осаменост не е кога околу нас нема луѓе, туку кога веќе не можеме да живееме во мир со сопственото срце.
Но Бог е долготрпелив и многумилостив. Тој не нè остава во нашите заблуди, туку нè води, нè обликува и нè подготвува
„Да се испрати светлина во темнината на човековото срце – тоа е должноста на еден уметник.“
Споменот за ова прекрасно чудо, преточен во сеноќното богослужение во чест на иконата „Достојно ест“,
Тоа е „облакот на сведоците“ – невидливо собрание што нè опкружува. Тие не стојат далеку, на недостижни постаменти. Напротив, се наведнуваат над нас.
Постот не е даден за да го ослаби човекот, туку за да го ослободи – од навредите, од внатрешните притисоци и од мислите што му го крадат мирот.
Затоа што ги испуштивме децата од нашата прегратка и ги оставивме во „прегратката“ на технологијата, денес децата гледаат во екрани, а не во ѕвезди;
Сите лоши чувства: несигурноста, губењето надеж, разочарувањето – што тежнеат да ја освојат душата, исчезнуваат благодарејќи на смирението.
Самарскиот иконописец Сергеј Осипов ја насликал оваа икона која повикува на покајание за гревот абортус. Тој вели:
И свештеникот вака вели: „Измиј ги, Господи, со Твојата Света Крв гревовите на Твоите слуги што се спомнати овде, по молитвите на Богородица
Затоа, секој нека се загледа во својот живот, нека препознае што носи како товар и нека постапи според совеста.
А Светите отци, токму ваквото активирање на благодатта на Крштението од нашето срце, ни го одредиле како прва цел на нашиот духовен подвиг.