Христос прв ни покажа што значи да се служи
Господ не само што зборуваше за служењето – Тој го живееше секој ден. Бог дојде меѓу луѓето и се роди во пештера. Ги споделуваше нивните радости и солзи, ги допираше болните, ги тешеше ожалостените, ги нахрани гладните, им простуваше на грешниците и на секого му даруваше надеж. Неговиот живот беше непрестајна служба на човекот.
На Тајната вечера направи нешто што ги изненади и Неговите ученици. Им ги изми нозете – дело што во тоа време им припаѓаше на слугите. Со тој едноставен чин покажа дека љубовта најјасно се изразува преку смирението.
Затоа, во христијанството служењето никогаш не е знак на помала вредност. Напротив, тоа е знак на сила на срцето. Само човек што носи мир во себе знае да се радува на доброто на другиот. Само оној што е исполнет со Христос умее да се дарува без пресметка и без очекување на возврат. Многу светители не оставиле големи книги, ниту биле познати пред владетелите на своето време. Запаметени останале затоа што ги љубеле луѓето. Ги посетувале болните, го делеле и последното парче леб, ги примале патниците, ги тешеле ожалостените и се молеле за целиот свет. Нивната величина не почивала во славата, туку во љубовта.
Затоа Свети Јован Златоуст рекол:
„Ако не можеш да Го најдеш Христос во сиромавиот пред вратата на црквата, нема да Го најдеш ни во путирот.“
Таквата љубов и денес го осветлува секое место каде што се појавува.
Најголемите дела често остануваат скриени од човечките очиБог особено го гледа она што луѓето често го занемаруваат. Мајката што со љубов го воспитува своето дете, таткото што трпеливо работи за неговото семејство да живее во мир, лекарот што го охрабрува исплашениот болен, наставникот што верува во своите ученици, свештеникот што внимателно го слуша човекот на исповед – сите тие служат на начин што го менува светот.
Еден добар збор може да го охрабри човекот повеќе отколку што можеме да замислиме. Искрената насмевка може да врати надеж. Посетата на осамен човек понекогаш станува најубавиот настан во неговиот ден.
Затоа Господ никогаш не ги мери делата само според нивната големина. Тој ја гледа љубовта со која се направени.
Токму затоа секој човек може да ги живее Христовите зборови. За тоа не се потребни високи положби, богатство или посебни дарби. Доволно е срце што искрено сака да прави добро.
Кога живееме така, постепено откриваме дека Господ нѐ преобразува. Стануваме потрпеливи, повнимателни и поблагодарни. Во нашиот дом има повеќе мир, во нашите односи повеќе разбирање, а во нашето срце повеќе радост.Патот што секогаш води кон радостаХристос не ги повика луѓето на тежок живот без радост. Тој ги повика на живот исполнет со љубов. Токму затоа служењето е еден од најубавите дарови што човек може да ги открие.
Кога ќе му помогнеме некому, радоста не останува само кај оној што ја примил помошта. Таа се враќа и кај оној што дарувал. Срцето станува помеко, душата посмирена, а животот добива подлабока смисла.
Така постепено се исполнуваат Христовите зборови. Човекот повеќе не размислува како да биде поголем од другите, туку како да им биде од полза. Токму тогаш открива дека вистинската радост не произлегува од тоа да биде над другите, туку да им служи со љубов.
На крајот од животот никој нема да ги понесе со себе своето богатство, титулите или пофалбите. Со нас ќе остане љубовта што сме ја споделиле. Таа ќе живее во луѓето на кои сме им вратиле насмевка, сме ги подигнале по падот, сме ги охрабриле со добар збор или сме им покажале дека не се сами.
Затоа Христовите зборови не се недостижен идеал. Тие се повик кон живот што секој ден може да започне одново. Секое утро ни носи нова можност да бидеме утеха, поддршка и благослов за некого.
Оној што така живее, уште овде на земјата открива дека најголемата радост е – да им правиш добро на другите. А човекот што служи од љубов никогаш не е мал. Во Царството Божјо токму таквите стануваат големи, затоа што Му наликуваат на Христос.
За Фондацијата „Пријател Божји“
Автор: Светлана Розанова
За Преминпортал подготви С.Стефковски
