Кога споредбата ни ја краде сопствената радост
Споредувањето започнува со еден поглед кон животот на другиот, а завршува со отфрлање на сопствениот живот. Човекот ја гледа успешноста, семејството, изгледот, даровите или мирот на другиот и почнува да верува дека Бог неправедно ги поделил благословите.
Повеќе не гледа на она што му е доверено, затоа што е преокупиран да го брои она што му недостига. Радоста на ближниот станува обвинение, а неговото добро изгледа како доказ за сопствениот неуспех. Од оваа рана се раѓа зависта: не само желбата да се има нешто, туку и болката што некој друг го има.
Споредувањето е безмилосно затоа што ја става нашата неизлечена внатрешност покрај внимателно прикажаната надворешност на другиот. Ги гледаме плодовите, но не ја гледаме борбата. Ја гледаме насмевката, но не знаеме низ какви солзи поминува. И така почнуваме да го мразиме сопствениот пат поради нецелосната слика за туѓиот живот.
Благодарноста не значи да го негираме она што нè боли или тешкиот недостаток да го наречеме добар. Таа значи да не дозволиме недостатокот да проголта сè што постои. Човекот може да го бара она што му е потребно, без да ги презира даровите што веќе ги носи во својот живот.
Бог никого нема да го праша за животот на другиот. Тој ќе го праша што направил со срцето, времето и силата што му биле дадени. Мирот започнува тогаш кога човекот престанува да се обидува да живее во туѓ живот и се враќа, со вистина и трпение, во својот сопствен живот.
Загубата не е крај
Постојат загуби по кои човек продолжува да живее, но повеќе не живее целосно.
Си го продолжува животот, се грижи за домот и работата, разговара и се насмевнува, но еден дел од него останал покрај личноста, местото или времето што повеќе не може да ги врати.
Непроплаканата болка не исчезнува; таа се крие во заморот, раздразливоста, стравот или студенилото.
Понекогаш човек се срами што сè уште страда. Му велат дека треба да биде силен, повеќе да се моли и да продолжи понатаму. Но жалоста не е недостаток на вера. Ни Христос не поминал рамнодушно покрај гробот на Лазар. Тој заплакал, иако знаел дека смртта нема да го има последниот збор.
Исцелувањето не значи заборавање. Не значи да го избришеш ликот на оној што заминал или да се преправаш дека разделбата не боли. Значи да научиш да ја носиш љубовта, без отсуството повеќе да те скршува.
Молитвата не ја поништува болката од копнежот, но може да ја преобрази — од отворена рана во врска што му е доверена на Бога.
Понекогаш страдањето има потреба од Исповед, од време, од човек што ќе нè сослуша, па дури и од психолошка поддршка. Не треба сите солзи да бидат запрени. Некои од нив токму го измиваат местото каде што душата останала вкочанета.
Бог не бара од човекот да заборави она што го љубел. Го повикува да не умре душевно покрај она што го изгубил.
Оној што заминал не се почитува така што оној што останал ќе се уништи, туку преку љубовта што продолжува да носи плод во неговиот живот.
Мајка Силуана Влад
Подготви С.Стефковски
15.08.2026
