ПАТОТ НА ПОДВИЖНИКОТ
Петнаесетта глава
За молитвата – прв дел
Од сето досега кажано произлегува дека молитвата е твоето прво и непроценливо најважно оружје во духовната борба. Научи ја молитвата — и ќе ги победиш сите началства на злото што некогаш можат да те нападнат.
Молитвата и верата се како двете крилја со кои душата се издигнува кон небото. Со едно крило не може да се лета: молитва без вера станува бестелесен звук, а вера без молитва — мисла без здив. Ако почувствуваш дека верата ти слабее, исправено кажи: „Господи, умножи ми ја верата.“ Таквата молитва ретко одекнува без одговор. И најситното семе, учи Господ, расте во големо дрво.
Човек што сака светлина и свеж воздух — го отвора прозорецот. Би се измамувал самиот себеси ако седиш зад затворени завеси и велиш: „Нема светлина, нема воздух!“ Така ти посведочува и делувањето на молитвата. Божјата благодат е секогаш и насекаде достапна, но никој не ја прима ако не ја посака и ако не се поведе според таа жед.
Молитвата е дејство, труд; да се молиш значи да делуваш. А секое дејство бара вежба. Стран јазик се учи преку говор; молитвата — преку молитва.
Без молитва немој ни да се надеваме дека ќе го најдеме она што го бараме. Таа е почетокот и темелот на боготрагањето. Првата искра на светлината се раѓа од молитвата; таа го буди првиот трепет на она што го жедуваш и ја храни во тебе силата да истраеш.
Според свети Јован Лествичник, молитвата е темелот на кој стои светот. А друг светител рекол: вселената е како сад на кој стои Христовата Црква — а Црквата ја држи молитвата. Молитвата е средба и општење на човекот со Бога. Таа е мост по кој телесниот човек, со сите свои искушенија, преминува кон духовниот човек кој ја познал слободата. Молитвата е ѕид што ја штити од тагата, оружје против сомнежот; таа ја растура секоја неволја и го стишува гневот.
Молитвата е храна за душата и светлина за умот. Уште во овој миг, таа ја принесува радоста на идниот век. Оној што вистински се моли, не го чека со страв Судот — молитвата за него е веќе пресуда, и Суд, и престол на Судијата.
Молитвата и трезвеноумието се едно исто — зашто на вратата на срцето стоиш со молитвата. Како будното око што го забележува и најмалото движење во видокругот, така и срцето втемелено во молитва ги препознава сите невидливи трепети.
Тоа можеш да го видиш и во примерот со пајакот. Тој седи во средината на својата мрежа и штом ќе почувствува најнежен трепет — мува, едвај видлива — тој веднаш се упатува кон неа и ја совладува. Таква е и молитвата: таа стражари во длабочината на срцето и, штом го почувствува најмалото нарушување, знае дека непријателот е таму — и го победува.
Да ја оставиш молитвата — тоа е исто како да ја напуштиш стражата. Портите стануваат отворени за непријателските орди, кои влегуваат и го ограбуваат сето духовно богатство што си го собрал. На грабежот не му треба многу време: гневот, на пример, може за еден миг да го разурне твојот цел труд.
Тит Колиандер
Подготвил С.Стефковски
17.11.2025
Друго:
Подготвил С.Стефковски
06.11.2025
За Преминпортал подготвил С.Стефковски
04.11.2025 лето Господово
