Божјиот човек знае да чека
о. Харалампос Пападопулос

               Големита дарови секогаш се придружени со големи искушенија — и пред нивното доаѓање, и по него. Така е, затоа што добриот Бог го знае нашиот болен нарцизам, тајната желба сè да присвојуваме за наша корист. Затоа, заедно со дарот и харизмата, Тој допушта и искушение.

Така нè држи во смирение, за да не се вознесе умот наш, и нè потсетува дека харизмата е дар, а не лична заслуга.
Затоа и светиот апостол Павле, кој имал големо искушение и Го молел Бога да го одземе, го слушнал небесниот одговор: „Доволна ти е Мојата благодат.“

Што значи тоа?
Значи: ја имаш благодатта — не барај од животот да исчезнат сите твои маки, зашто тоа не е во твоја полза. Полезно е да постои сенка во животот, зашто само така човек со усрдност ја бара светлината. Тајната не е во исчезнувањето на проблемите, туку во нивното преобразување…

***
            Замислете, ако немавме ништо што би криеле — колку посреќни би биле?
Стравуваме да не ги повредиме другите или себе, не го кажуваме она што го чувствуваме, ги избегнуваме болните чувства — а така тивко заболуваме, бидејќи се принудуваме да голтаме неизџвакано сè што нè вознемирува.
Но нашиот најголем страв е нешто друго: стравот дека другите ќе откријат кои навистина сме, а не кои се правиме дека сме. Страв од откривање на сопствената вистина.

Христос, на Тавор, во денот на Своето Преображение, го покажа Своето вистинско лице — и никој не сакаше да се оддели од Него.
И навистина, ако ние го откриеме своето вистинско лице, она зад улогите и маските кои ги носиме секојдневно — колку луѓе ќе посакаат да останат со нас? Дали е сигурно дека оние што сега се покрај нас, ќе останат?
И знаете, она што навистина ужаснува не е гревот, туку лицемерието.

Грешникот, немоќниот, скршениот човек — тој често е симпатичен, топол, дури и светол во своите рани.
Грд е лажливецот и лицемерот — оној што го нарекува својот порок за добродетел и бара, или дури налага, сите да се поклонат пред неговата лага.

***
           Една важна пројава на љубовта е да имаш трпение за времето и ритамот на другиот човек.
Не созреваме сите на ист начин, ниту во исто време. Понекогаш во нашата врска едниот оди пред другиот — душевно или духовно.
Божјиот човек знае да чека.

Не го укорува забавувањето на ближниот, не покажува со прст, не се прави учител, умен и моќен — зашто тоа не е. Само неговото созревање се случило побрзо по заедничката патека.Научи да љубиш, да очекуваш, да претрпуваш, да разбираш — и најважното: да не го угнетуваш твојот сопатник, твоите деца, твоите пријатели — дури ни во името Божјо.Христос за секој има Своја мера и Свое време.

Чув едно убаво слово од актерот Арис Серветалис:
„Бог не е за сите исто — туку за секого поединечно.“Тоа значи дека Бог не нè гледа како безлична маса, туку како уникатни и неповторливи личности.

За секој од нас создава посебна патека, по која можеме да чекориме — дури и ако илјада пати се извалкаме или се сопнеме.И да не заборавиме: за да научиме некогаш да одиме, мораме многу пати да паднеме…

Подготвил С. Стефковски

04.12.2025