Луѓето од нашето време се заболени од ужасна болест, духовен далтонизам
Како да поминеш ден без грев, односно да си свет? Тука е нашиот секојдневен проблем.
Како да го преобразиме нашето битие, нашето размислување, нашите чувства, нашите сосема природни реакции, за да не грешиме против нашиот Отец Небесен, Христос, Светиот Дух, човечката состојба, нашиот брат и сè во овој живот?
„ Достојни, Господи, на овој ден се чувате вие безгрешни“. Многупати ја повторував оваа молитва на Црквата. Нашиот безгрешен живот на земјата ги отвора портите на Рајот. Не е богатството на знаење што го спасува човекот. Безгрешниот живот е тој што нè подготвува за живот со Бога во идниот век . Благодатта на Светиот Дух нè учи на вечни вистини до степен до кој живееме според заповедите: Љуби го својот Бог, твојот Творец, со сето свое битие и сакај го својот ближен како себеси. Да, секогаш чувајте ги овие заповеди.
Учејќи да живееме со едно лице, учиме да живееме со милиони лица како него. Така, прогресивно навлегуваме во длабока болка за целото човештво. Нашиот дух мора да се развива во сите димензии на човечкото битие, а не само на ниво на секојдневни грижи и тешкотии.
Овие мали задачи, трпењето што ги придружуваат, секако се неизбежни, но тие не се крајната цел на нашите животи. Нашата дестинација е да станеме „по подобие“ на Христос. Но, ако „јас“ не може да внесе во мене мало братство, како би можел да го прегрнам, како Христос целото човештво во времето и просторот?
За да ја зачуваме благодатта на Светиот Дух, мораме да се воздржуваме од секакви помисли што не му угодуваат на Бога, ни вели Старец Силуан Атонски. Еве го нашиот проект. Тука е нашето духовно одгледување. Што се однесува до вечното спасение, тоа никогаш не завршува. Почнуваме и почнуваме повторно без крај.
Старецот Силуан ми предложи да одам кај него по посетата што ми ја направи монахот Владимир. И отидов кај Светиот со голема почит. Духовно ја обожував земјата по која одеше овој човек, и можеби затоа не одолеав на ниту еден негов збор, туку го прифатив со длабока благодарност и почит. И затоа решив да напишам дека во такви случаи духовникот или Старецот можеби се отвора до крај.
Ние веруваме дека во секој историски момент е можно да се најдат живи сведоци на Божјото знаење и до крајот на човечкиот род тие нема да недостасуваат.
При Второто Христово доаѓање праведниците ќе бидат изненадени, но и грешниците. Некои затоа што не очекуваа да бидат спасени, други затоа што не очекуваа да бидат осудени.
Праведниците при Второто доаѓање ќе речат: Кога Господи, кога го направивме ова, кога го направивме другото?. Нема да знаат какво добро направиле, затоа што целата суша на овој живот ја поминале со трпение и вера, им верувале на зборовите на Светото Писмо.
Проблемот лежи во тоа како луѓето да разберат дека смирението е божествен идиом, предикат на Божествената љубов , која се дава без мерка, без споредба, без резерва. Љубовта и понизноста се едно. Надвор од смирение или без понизност нема и не може да има љубов.
Луѓето од нашето време беа погодени од некоја страшна болест , духовно слепило во боја (далтонизам). Тие во боја ја гледаат дијаметралната спротивност на автентичната реалност. Така, гледајќи „зелено“ наместо „црвено“, тие се сигурни дека гледаат правилно и нормалните луѓе ги сметаат за „болни“ и „луди“.
Денес сакам да им кажам на нашите млади браќа и сестри дека моќта на спасението не лежи во количината на знаење, туку во начинот на живот.
И многу е горчливо да се види дека меѓу нас живее страшната тенденција за доминација и превласт , така што другиот го гледаме како инфериорен, што го уништува човекот. Честопати се соочуваме со ситуација кога луѓето кои се полни со информации од секаков вид во областа на знаењето не научиле внатрешно да сакаат.
Само едно е добро: да бидеме понизни, да ја одбиеме гордоста што не спречува да сакаме.
Кога би постоела Љубов, целиот христијански свет би бил едно, во ликот на единството на Светата Троица. Ако христијанскиот свет е поделен, тоа е затоа што христијаните не ги држат Господовите заповеди. Откако започнаа светските движења на христијаните, толку многу дијалози, толку многу интелектуални напори на секоја страна, да се убеди дека секој го поседува најдоброто, не донесе резултат во нашиот век.
Оваа голема тајна на Божествената љубов ја учиме малку по малку. И нашето монаштво се заснова на тие принципи кои водат кон оваа цел.
Нашите животи се полни со напнатост. Сите денови и ноќи се трошат во грижата како да се избегне гревот.
Од надворешна гледна точка, монасите можеме да ги споредиме со високонапонски далноводи, на кои можат мирно да седат мали птици, додека низ овие жици поминува енергија која ги движи возовите, осветлува куќи, загрева сè и целиот живот се движи само со тоа. сите.
Не спасува изобилството на ова знаење, туку љубовта, љубовта што Господ ја заповедал.
Сакам да го затворам овој мал говор и да ви го свртам вниманието да застанете цврсто на оваа патека. Ова е најдобриот метод за примање на Христовите заповеди.
Заповедите што ни ги дал Господ се наш водич...
Монахиња од Србија пишува: Ах, колку сум му благодарна на Бога! . Оваа монахиња го напуштила факултетот прекинувајќи ја својата работа и заминала во манастир.
„И сега“, вели таа, влегов во вишата школа, највисоката школа и срцето ми е полно со молитва Господ да ми даде сила да останам во оваа состојба до крај. Таа исто така пишува: Размислете, крајот на овој живот е вечен живот во близина на Бога! Што повеќе може да се очекува? Затоа ви посакувам сите да го доживеете ова…
Свети Софрониј Сахаров
