Сведоштво на Константин Мелису, жител на Аргос: „Триесет години страдам од хроничен невролошки синдром. Парализиран сум, координацијата ми е нарушена, врзан сум за инвалидска количка. Во летото 1981 година, бев во посета на манастирот Свети Григориј на Света Гора. Таму, еден многу богат бизнисмен, Грк, ми пристапи и ми рече дека ќе ми плати за патувањето во Америка и лекувањето таму, бидејќи американската медицина постигна голем напредок, а лекарите таму можат дури и да трансплантираат нервни клетки.
Желбата да станам и да одам се разгоре во мене со голема сила. Мислите почнаа да ми се вртат во главата дека навистина треба да одам во Америка и да се оперирам. Ги споделив овие мисли со отците на манастирот, но тие ме разубедија: „Костас, седи таму каде што си, немој да се моташ без да правиш ништо.“ - „Да, да, се мотам без да правам ништо!“ извикав во очај. „Од каде знаеш колку страдам!“ Следниот ден, монахот отец Тимотеј и јас отидовме во Кареја за да се сретнеме со старецот Пајсиј. Сакав да го прашам старецот дали треба да одам во Америка. Во пет часот наутро беше закажана средба со старецот во стариот медицински центар во Кареја. Старецот беше замолен да дојде таму, бидејќи на монасите ќе им биде многу тешко да ме носат до „Панагуда“.
Старецот ја сослуша мојата мисла и се прекрсти над мојата глава со моштите на Свети Арсениј Кападокиски, кои ги носеше со себе. Потоа ги зеде моите парализирани и неразвиени нозе во рацете и почна да ги бакнува, велејќи: „Нозете, нозете... На крајот, тие ќе ве одведат во Рајот, а ти тоа не го разбираш.“
Потоа рече: „Не оди во Америка. Таму ќе те направат лабораториско животно.“ Штом ги слушнав овие зборови на Старецот, како да ми се симна тежина од душата, се почувствував лесно и смирено. Ме погледна во очи и рече: „Ајде, стани, ајде да прошетаме малку.“
Мислев дека се шегува. Но, тој повторно повтори: „Ајде, стани барем еднаш во животот!“ - „Старче“, реков, „но јас не можам да станам! Дури и не знам како е: да одиш.“ Потоа ме прегрна, ме крена од креветот и, притискајќи ме до себе, почна да оди со мене. Во тоа време, се молеше со солзи во очите, повторувајќи некои зборови што не можев да ги разберам.
Се чувствував како да одам со свои нозе! Ми се чинеше дека ми пораснале крилја! Гледајќи го моето тело како „стои“, се возбудив и се расплакав. Потоа Старецот ме седна во инвалидска количка, седна до мене и рече: „Слушај ме, сине мој. Бог не сака никогаш да оздравиш. Твојата состојба ќе станува сè полоша и полоша - нема да биде подобра. Но знај: оние луѓе што се собираат околу тебе и ти служат, на овој начин ги спасуваат своите души. Помагајќи ти, тие самите добиваат помош, иако не ја разбираат. Така, ти стануваш средство за спасување на душите. Токму тоа го сака Бог од тебе. Затоа, живеј во својата татковина, во Аргос, и никогаш не заминувај оттаму.“
Православни Духовни поуки од Светите Старци
