„Зошто овој род бара знак – за да поверува? Од времето кога Богочовекот Христос ги изговори овие зборови, па до денес, ништо не е променето. И ние денес, исто така, бараме знак од Бог. А не гледаме дека всушност целата наша многу добро создадена природна околина е, не еден знак, туку безбројни знаци што Он ни ги дава и обезбедува постојано; и дење и ноќе: луѓето – нашите блиски, сонцето, месечината, планетите, ѕвездите, планините, долините, водите, воздухот, растенијата,

Викарниот Епископ Стобиски г. Јаков отслужи празнична Вечерна служба во чест и спомен на свети Василиј Велики во соборната црква „Светите Методиј и Кирил“, во Струмица. Владиката на сите присутни им подели лепчиња со сребрена паричка со ликот на свети Василиј Велики.

 Не принесува на Господа слава и чест оној, кој е пристрасен кон човечката слава; кој ги сака парите; кој, скапо ги цени телесните задоволства; кој се восхитува од учења туѓи на Богочестието; зашто, како што со добрите дела ние принесуваме слава на Господа, така, со своите лоши дела го произведуваме спротивното. Што вели Господ на грешниците?

Да молчам за туѓите грешки

како што Господ молчи за моите.

Би сакал...

Еден ден да се понижам

како што Бог се понижи за мене.

Се сеќавам, кога понекогаш ќе ми беше многу тешко и кога ќе отидев кај него на исповед, ќе ме сослушаше и без да ми даде никаков совет, само ќе одмавнеше со раката и ќе речеше: „Е па, тоа не е ништо!“, и навистина, целата тежина што ја имав, па и самиот проблем, беа однесувани како со рака.

Самиот термин – собор, или изворно – синаксис [син-аксиос = со-достојно, исто така достојно], ја доловува и суштината на празнувањето. Една кратка паралела ни нуди поопширен увид во плиромичната православно- вечноактуелна еклисиологија: имено, Црквата секогаш по славењето на некој значаен настан или личност за спасението на човекот, одлучува да слави собор на некоја личност која е тесно

. А цела тајна на немирот и пеколот е во барањето на човечката правда. Барањето човечка правда ги држи нашите срца затворени за Христос, Кој, всушност, е нашиот Мир – и со Бог, и меѓусебен, и внатрешен. Токму тоа значат и ангелските зборови – „и меѓу луѓето добра волја“; добра волја е исто што и барање Божја правда.

„Христе, Ти си рекол дека оние кои веруваат во Тебе нема да видат смрт; но, како што сум Јас Светлина од Светлината, така и вие ќе се просветите со Мене во славата Моја; зашто Јас, вистинскиот Бог, дојдов да ги спасам оние кои во вистинско православие Ме почитуваат како единствен Господ Бог:

Ако стоите со срцата далеку од Бога Новородениот не кажувајте дека Христос се роди. Не одговарајте дека Навистина се роди, оти така и Божјата заповед ќе ја скршите што го споменувате напразно Името Божјо.
За многу години предвечерието на Рождеството Христово.

Нашиот Господ Исус Христос, по Своето за нас несфатливо смирение, го покрил Своето божество под Своето човештво, така што сите да можат да Го гледаат како човек, иако не бил само човек, туку и Бог, Кој се овоплотил и станал човек, како што е напишано:

- Ако те нападне гнев, веднаш бркај го далеку од себе, за да се радуваш низ цел твој живот.
- На никој немој да се лутиш и на сите простувај.
- Ако некој неправедно те прекори, немој да се распламтуваш.